logo_bassam

زهره مهرنوروزی -آغاز فعالیت شبکه نمایش خانگی در دهه هفتاد، با این هدف بود که فیلم‌ها و آثاری را که صداوسیما به دلیل برخی موانع برای مخاطب عام نمی‌تواند تولید و منتشر کند، عرضه کند. در ادامه همین روند، اواخر سال ۱۳۹۴ امکان فیلم‌های نمایش خانگی در بستر «وی او دی» فراهم شد.

بسام نیوز-با توجه به دامنه مخاطب میلیونی این شبکه طی سالیان اخیر به ویژه شیوع بیماری کرونا که به خانه‌نشینی بیشتر افراد جامعه منجر شده و حوزه فراغتی جدیدی را پدید آورده است، سرمایه‌گذاران بسیاری با هدف کسب منافع مادی زودبازده به صورت جدی به این عرصه ورود کرده‌اند. اما مسئله مهم نرمالیزاسیون موضوعاتی خلاف ارزش‌های خانواده و جامعه اسلامی یا به عبارت دقیقتر تغییر ذائقه سینمایی مخاطب و تقابل با فرهنگ اصیل دینی و ملی است که از منظر فرهنگی نیاز به آسیب‌شناسی دقیق دارد.

معرفی بهترین سریال های شبکه نمایش خانگی (طنز و درام)

جدی‌ترین مسئله در میان آسیب‌های پر‌شمار این نوع تولیدات فرهنگی، ترویج نوع خاصی از سبک زندگی غیرهمخوان با فرهنگ ایرانی و البته تعبیری است که در سایه ضعف نظارت‌ها از آن باید با عنوان ابتذال در محتوا یاد کرد. آنچه مسلم است در یک نگاه کلی، نبود پیوست فرهنگی شبکه نمایش خانگی از ضرورت پالایش تولیدات حکایت دارد.

 بالا بودن تعداد آثار تولیدی، به ظاهر، خلق رقابتی جذاب برای مخاطب قلمداد می‌شود، اما باید به واسطه نگاه عموما تجاری سازندگان، پرده از ابتلاء تهیه‌کنندگان به آفت سطحی‌سازی برداشت، به طوری که اغلب برای جبران ضعف‌های خود به سمت شکستن و جذابیت کاذب و استفاده از موضوعات نامتعارف می‌روند.

جدی‌ترین مسئله در میان آسیب‌های پر‌شمار این نوع تولیدات فرهنگی، تعبیری است که در سایه ضعف نظارت‌ها، از آن با عنوان ابتذال در محتوا می‌توان یاد کرد که شکستن حریم‌های اخلاقی و خطوط قرمز، ترویج ضد ارزش‌ها، ارائه محتوای زرد و حتی جنسی، روابط خلاف عرف ایرانی و خارج از دایره خانواده از آن جمله‌اند.

ترویج نوع خاصی از سبک زندگی غیرهمخوان با فرهنگ ایرانی نیز از جمله مسائل مورد توجه در اغلب انتقاد‌ها به این تولیدات است؛ به نحوی که ترویج سبک زندگی غربی، مظاهر فاحش تجملات و اشرافی گری، با سرعت خیره‌کننده‌ای در حال قبح‌زدایی بلکه تبلیغ است. بسیار مشاهده می‌شود با اصالت بخشیدن به زندگی‌های پر زرق و برق در این تولیدات، موقعیت‌های لوکس و لاکچری و ترویج تجمل‌گرایی، به علت فاصله این روایت با سطح زندگی عموم قشر‌های جامعه، نوعی احساس یاس و سرخوردگی برای بیننده ایجاد می‌شود. دراین بین آنچه که در معرض خطر است آینده نوجوانانی است که در کنار خانواده خود ناخواسته  پای ثابت این سریال ها می نشینند چرا که این تولیدات هیچ محدوده سنی را تعیین نمی کنند درحالی که غالب تولیدات شبکه خانگی برای محدوده سنی 25سال به بالا ساخته می شود.

ورود نمایش‌خانگی به ساخت کار‌هایی با تم خشونت چه در بعد رفتاری چه در بعد کلامی نیز در ردیف انتقادات پرتکرار به این سریا‌ل‌هاست و تاثیرات منفی و مخرب آن بر روح و روان مخاطبین در سنین مختلف، یا به عبارت دقیق‌تر ضعف نظام رده‌بندی سنی و محتوایی برای این محصولات، از دیگر ایرادات جدی به این آثار است.

باید گفت که شبکه نمایش خانگی پیوست فرهنگی ندارد و باید در محور‌های سه‌گانه نظارت، مدیریت و هدایت با رویکردی مدون و تعریف شفافی از مؤلفه‌های یادشده وارد عمل شد؛ همین حالت سردرگمی، از ضرورت پالایش شبکه نمایش خانگی حکایت دارد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

2 × چهار =