logo_bassam

زهره مهرنوروزی – در گفتن و نوشتن راحت است، اما وقتی به عمق فاجعه پی می بری نمی دانی چگونه این دست مشکلات را تاب بیاوری! در سلفچگان متاسفانه سلامت مردم زیر چرخ صنایع آلاینده مستقر از بین می رود. مخاطرات  زیست محیطی بیداد می کند گویی. در واقع در اثر فعالیت طولانی مدت کارخانه های آلاینده نه آب سالم دارد و نه هوای مطبوع  . چندی پیش امام جمعه سلفچگان  حجت الاسلام غروری  نامه ای را با این مضمون منتشر کرد :

سلام علیکم

امیدوارم که این سخنان استاندار محترم منتج به نتیجه شود و برای احقاق حق مردم علم عدالت را بردارد

امشب خواب ندارم نه از اینکه ریه‌ام می‌سوزد نه اینکه بوی نامطبوع آلاینده ها و انتشار گاز صنایع آلاینده حالم را خراب کرده و نفس تنگی گرفتم نه……..

از غصه خوابم نمی‌برد چرا که من حدود ۴ ماه است که اهل سلفچگان شدم ولی این مردم یک عمر است که اینجا نفس می‌کشند مردم روستای جنداب نه امروز بلکه چندین سال است که دارند تحمل می‌کنند

نمیدانم روز قیامت مسببان و عاملان این مشکل زیست محیطی و صاحبان صنایع آلاینده و خصوصا مسئولینی که می‌شنوند و میدانستند و الان هم شاید بعضی می‌دانند که در سلفچگان چه می‌گذشت و می‌گذرد و کاری نکردند و نمی‌کنند، چه جوابی در پیشگاه پروردگار و در برابر مردم مظلوم دارند…..

سلفچگان نیاز به وعده ندارد نیاز به سخنرانی و جلسه و کارگروه و ……. ندارد نیاز به محبت دارد نیاز به نفس دارد نیاز به هوای سالم دارد….

چند سال است که مردم شریف سلفچگان از سوء مدیریت مدیران مورد ظلم واقع شده‌اند چندسال دیگر باید بگذرد تا دلسوزی پیدا شود و برای احقاق حق مردم علم عدالت را بردارد

امشب خواب ندارم نه از اینکه ریه‌ام می‌سوزد نه اینکه بوی نامطبوع آلاینده ها و انتشار گاز صنایع آلاینده حالم را خراب کرده و نفس تنگی گرفتم نه……..

از غصه خوابم نمی‌برد چرا که من حدود ۴ ماه است که اهل سلفچگان شدم ولی این مردم یک عمر است که اینجا نفس می‌کشند مردم روستای جنداب نه امروز بلکه چندین سال است که دارند تحمل می‌کنند

نمیدانم روز قیامت مسببان و عاملان این مشکل زیست محیطی و صاحبان صنایع آلاینده و خصوصا مسئولینی که می‌شنوند و میدانستند و الان هم شاید بعضی می‌دانند که در سلفچگان چه می‌گذشت و می‌گذرد و کاری نکردند و نمی‌کنند، چه جوابی در پیشگاه پروردگار و در برابر مردم مظلوم دارند…..

سلفچگان نیاز به وعده ندارد نیاز به سخنرانی و جلسه و کارگروه و ……. ندارد نیاز به محبت دارد نیاز به نفس دارد نیاز به هوای سالم دارد….

#بسام نیوز-با این نامه هم اتفاق خاصی نیفتاد هنوز هم از بوی نامطبوعی که شب ها در سراسر روستای جنداب ، یک باغ وآن حوالی می پیچید مردم در رنج هستند. خواسته مردم این است که کارخانه های آلاینده به فیلترهای بروز مجهز شوند. کارخانه آلاینده آب بخش سلفچگان تعطیل شود. پسماندهای رها شده مراتع سلفچگان را به قتلگاه دام ها تبدیل کرده است.

برای آنچه که در بخش سلفچگان جاری است با خبرنگار صداو سیمای مرکز قم خانم زهره بیادی همراه می شویم.  

با آقای اسماعیل گل شورای روستای جنداب تماس می گیرم، حال و روز خوشی ندارد، می گوید: بیایید وضعیت روستاهای ما را ببینید، می گویم قرارمان ابتدای روستا، فردا ساعت ده صبح باشد، جمله ام تمام نشده می گوید: اگر می خواهید عمق فاجعه را ببینید ۶ صبح بیاید.

شب های سمی

صبح خروس خوان، وقتی همه خواب هستند  و هوا تاریک من راهی بخش سلفچگان می شوم،۴۰ کیلومتر فاصله شهر قم تا روستای جنداب است، این روستا دقیقا چسبیده به شهرک صنعتی سلفچگان است .

یک کیلومتر مانده، یک مه غلیظ و سیاه رنگ در جاده ظاهر می شود، بوی سوختگی وارد ماشین می شود، ترس تمام وجودم را گرفته، خدای من اینجا چه خبر است، با مسئول شورای روستای جنداب تماس می گیرم، جریان را خیلی سریع و با هیجان تعریف می کنم، خنده اش می گیرد و می گوید: این مه سیاه که شما را ترسانده، بیست سال است شب تا صبح به ریه های ما می رود.

آقای اسماعیل گل به همراه چند تن دیگر از روستاییان کنار جاده منتظر من بودند، یکی از آنها پیرمردی رنج کشیده بود، می گفت: این موقع دعوتت کردیم که این سیاهی دود ها را ببینی،  ۸۵ واحد صنعتی در این شهرک وجود دارد که ۶۵ واحد  فعال هستند و  همگی دارای سیستم کنترل هوای قدیمی و سنتی هستند،  هیچکدام حاضر نیستند سیستم هوای خود را به روز رسانی کنند، با پیگیری‌های صورت گرفته تنها ۳۰ درصد آنها اقدام به به روزرسانی فلیتر کردند، ۷۰ درصد دیگر هنوز سیستم قدیمی تهویه هوا دارند و با توجه به این برای صرفه‌جویی در شب‌ها فعال می‌شوند، بوی نامطبوع و دود غلیظی در آسمان ایجاد می‌کنند تا جایی که شرایط زندگی را برای ساکنان سخت و عرصه را تنگ کرده است.

تخریب مراتع تلف شدن دام ها

نگاهم را به جاده می دوزم، شنیده بودم سلفچگان خوش آب و هوا و ییلاقیست اما اینجا خبری از هیچ پوشش گیاهی نبود، انگار پا در بیابان بی آب و علف گذاشته بودیم .

از روستای جنداب می گذریم، به سمت روستای یکه باع می رویم، در میان راه یک تانکر کنار جاده می ایستد و مواد نفتی را خالی می کند،  آقای عبدکریمی از فعالان محیط زیست منطقه می گوید: یک سایت ۱۸ هکتاری برای تخلیه پسماندهای صنعتی وجود دارد که سالها بدون رعایت ضوابط زیست محیطی پسماندهای خطرناک در آن تخلیه می شد اما کارخانه ها به مراتع ما هم رحم نکرده اند هر کجا فکرش را بکنید مواد سمی خودشان مثل سرب و کادمیوم و گوگرد در طبیعت رها می کنند .

به سراغ چند دامدار می روم باربندهایشان خالی از دام بود، یکی می گفت ۱۷۰۰ دامم در اثر خوردن مواد صنعتی تلف شدند، ۵ تا خانواده روزیشان از دامداری من تامین می شد که آن هم بریده شد. ،  دیگری غده های روی صورت گوسفندانش را نشانم می داد و می گفت: در اثر آلودگی آب و هواست، دامدار دیگری پشم های ریخته شده و حساسیت های چشمی دام هایش را همه و همه در اثر الودگی ایجاد شده می دانست، شاهد زجر کشیدن این زبان بسته ها

بودند و کاری از دستشان بر نمی آمد می گفتند هر چه داد و فریاد می زنیم انگار هیچ مسئولی صدایمان را نمی شنود.

قنات و چاه های آلوده به مواد نفتی

به همراه یکی از روستاییان به وسط شهرک صنعتی می روم، مثل اینکه یکی از قنات های بزرگ در آنجا قرار داشت، آقای محمدی از کشاورزان روستای جنداب بود، در قنات باز کرد و با اشاره گفت: فقط بو کن ! سرم را خم کردم، بوی نفت و گازوییل مشامم را پر کرد، می گفت: حالا همراه من بیا تا چاه هایی که از این قنات به سمت باغ های ما می آید را نشانت دهم، باغ انارش، در فاصله حدود یک کیلومتری شهرک صنعتی بود…

یک بیل برداشت و داخل قنات کرد،  بوی نامطبوعی شبیه بوی نفت و فاضلاب  در هوا پیچید، مواد سیاه رنگی  بیرون کشید و گفت: اینها ضایعات کارخانه هاست که در قنات رها کرده اند، اولش باورم نشد، یک برگه آزمایش نشانم داد و گفت: کارشناس قنات آمده و آزمایش کرده است .

پایین برگه اسم کارشناس آقای حیدری خورده بود، همانجا  با سازمان  جهادکشاورزی تماس می گیرم و آقای حیدری را پیدا می کنم .

در تماسم با آقای حیدری مشخص شد قنات و چاه های آن منطقه از چند سال پیش آلوده شده بودند، آن هم در اثر چاهی که در یکی از کارخانه ها زده شده بود، این چاه برای انباشت مواد نفتی بود که به آب قنات های اطراف سرایت کرده بود.

اقای حیدری می گفت: همچنان آب آن منطقه آلوده است و تخریب مراتع و تلف شدن دام ها و خشک شدن درخت ها به همین دلیل است، اظهار تاسف کرد و گفت:  اخیرا حتی در حین نمونه برداری داخل قنات دو نفر از نیروها در اثر استنشاق بوی گازوییل مسموم شدند.

به سراغ چند باغدار دیگر هم رفتم، دانه به دانه درخت ها بدون دلیل خشک می شدند و میوه ها بدون دلیل می ریختند و هیچ پولی دست کشاورزان را نمی گرفت، یکی از آنها می گفت: ۴ هزار درخت از نوع سیاه ریشه ام سال پیش خشک شد، ده نفر نیروی کار داشتم که بیکار شدند.

وقتی با عبد کریمی تماس می گیرم تا بدانم هم اکنون اوضاع سلفچگان به چه روال است می گوید: هرچیزی که در گزارش صدا و سیما می خوانید هم اکنون دو برابر، از خشکی مراتع گرفته تا آلودگی آب ، خشکی درختان و تلف شدن دام ها و تدوام بیماری تنفسی اهالی.

دکتر عباس جعفری  که مسیول  کارگروه محیط زیست یکی از نمایندگان مجلس استان  نیز هست تماس می گیرم  می گوید هیچگاه مدیری پاسخ این سوال را نداد که با کدام منطق، تحلیل، مطالعه و ارزیابی آمایش سرزمینی، یکی از بخش‌های مهم جمعیتی، با ویژگی‌های اقلیمی منحصر به فرد استانی، در کنار منطقه حفاظت شده پلنگ دره و با وجود مناطق ییلاقی با منابع آبی شیرین در کنار دو سد مهم ۱۵ خرداد و سنجگان و شاهراه حمل و نقل مرکز کشور با کلی مزیت‌های خاص جهت توسعه و سرمایه گذاری پایدار، باید پاتوق پر خطر ترین صنایع شود؟ جالب است این کارخانه ها ابتدا به صورت ماکت ساخته می شوند و بدون نظارت فعالیت می کنند و هر چه آلودگی دارند در منطقه تخلیه می کنند و مدیران استان با نادیده گرفتن تخریب محیط زیست، صادرات غیر منصافه آنها را به رخ می کشند.

وی از اوضاع جاری در سلفچگان کلافه است می گوید: واقعا برایم سوال هست مسئولین استان قم وجدان درد نمی گیرند با چه خیال راحتی الان در کنار خانواده تان هستند که تعداد زیادی از اهالی استان در وضعیت بسیار اسفناکی بسیاری از شب ها را به صبح می رسانند و ابتدایی ترین حقوق انسانی که نفس کشیدن هست از آنها گرفته شده است.

جعفری تصریح کرد: جالب است وقتی فشار مردمی مبنی بر تجهیز واحدهای صنعتی به سیستم کنترل آلودگی هوا رسانه ای شد، مسئولین در یک دفاع تمام قد ضمن اعلام اینکه به جهت تحریم ها امکان واردات این تجهیزات بسیار دشوار می باشد از همراهی با واحدهای صنعتی جهت فعالیت و کسب درآمد سخن گفته تا از محل کسب سود حاصله نسبت به تجهیز و ارتقاء سیستم کنترل آلایندگی اقدام کنند.

وی بیان کرد: تا زمانی که کارخانه های آلاینده سلفچگان را ترک نکند هیچ سرمایه گذاری در زمینه کارخانه های های تک که آلودگی ندارند رغبت نشان نخواهد داد.

 فاجعه ای که از نظر آلودگی آب وهوای قم در سلفچگان جاری است  قابل توصیف نیست اما در پایان  این نکته قابل ذکر است  که برای جلوگیری ازفعالیت و استقرار کارخانه های  آلاینده ها در سلفچگان برای بازگشت حیات به سلفچگان  تنها به همکاری یک ارگان نیاز نداریم بلکه باید خیلی از مسئولان  از پدافند غیر عامل گرفته تا سازمان صنعت و تجارت باید پای کار بیاند تا در کنار محیط زیست  کارخانه های آلاینده را تعطیل و یا به رعایت استفاده از فیلترهای  استاندارد ملزم  کنند.

منبع : روزنامه شاخه سبز



ثبت دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نوزده + شانزده =